จั่วหัวคราวนี้ ไม่ใช่จะส่งออก ทุเรียน ไปยังต่างประเทศ ผ่านทาง ท่าเรือแหลมฉบัง

แต่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในวันเดียวกัน คือ เมื่อวานนี้ (23 พ.ค. 48)

 

*************************

 

เราไปถือศีลปฏิบัติธรรมที่ วัดบ้านเพ จ.ระยอง อีกแล้ว ตั้งแต่วันเสาร์ที่ 21 พ.ค.

งานนี้เอาน้องสาวต่างบิดา มารดร แต่สนิทราวกับน้องใน(ลำ)ไส้(ใหญ่) เธอมีชื่อเล่นเดียวกับดาราที่กลายเป็นนักพยากรณ์ลายเซ็นต์ไปซะแล้ว คือ ติ๊ก กับเพื่อนเธออีกสองคน คือ เพ็ญ กับ เอ๊ะ

รายละเอียดการไปถือศีล 8 ที่วัดจะไม่กล่าวถึง เพราะเป็นเรื่อง ปัจจัตตัง (การได้เห็น ได้สัมผัสด้วยตนเอง)

 

แต่ขอเล่าความประทับใจ  ในวันที่ 22 นิดนึง…

ปกติ วันพระใหญ่ หรือวันสำคัญทางพุทธศาสนา ที่มีการเวียนเทียน (วันมาฆบูชา วันอาสาฬหบูชา วันวิสาขบูชา) เราจะเวียนเทียนที่วัดแถวบ้าน ไม่ค่อยได้ไปวัดไหนไกลๆ ซึ่งคนก็จะมาวัดเยอะมาก ชนิดที่เรียกว่า เดินเวียนแบบไหล่เกยไหล่กันเลยนั่นแหละ

แต่วิสาขบูชาปีนี้ (อาทิตย์ที่ 22 พ.ค.) พิเศษสำหรับเรา เพราะได้เวียนเทียนที่วัดต่างจังหวัด (เท่าที่จำความได้ รู้สึกนี่จะเป็นครั้งแรกในชีวิต)

วัดบ้านเพ (รำไพพรรณีวัน) มีจุดเด่นตรงที่ เป็นวัดที่อยู่บนเขา และติดชายทะเล (จึงมีอีกชื่อว่า "วัดเขาบ้านเพ")

คงเพราะอยู่บนเขา และทางขึ้นเขาไปโบสถ์ก็ไม่มีไฟส่องทาง จึงอาจจะเป็นเหตุผลที่ทำให้ญาติโยมมาเวียนเทียนที่วัดนี้กันไม่เยอะ

แต่เหตุผลเดียวกันนี้กลับทำให้เราประทับใจ บรรยากาศขณะเวียนเทียนช่างเรียบง่าย และเย็นสบาย (จากลมชายทะเล) แม้จะเป็นเวลามืดค่ำ แต่จิตใจเรากลับรู้สึกสดใส  เหลือเกิน…

 

มาเข้าเรื่องตามที่จั่วหัวไว้ดีกว่า

ขากลับจากวัด ตั้งใจจะแวะตลาดบ้านเพ เพื่อซื้อของฝากให้น้องสาว แต่ฝนตก แล้วที่รถก็ไม่มีร่ม เลยไปตลาดกลางผลไม้ตะพง (กำลังมีงานเทศกาลผลไม้) แทน โชคดีที่ฝนไม่ตกที่นี่ เลยได้ซื้อของฝากจนครบ ขณะเดินเลือกซื้อสละให้หลาน พี่สาวก็โทรมาถามว่าถึงไหนแล้ว ด้วยความเป็นห่วง เราเลยถามไปว่า อยากได้ผลไม้อะไรไหม แกก็บอกว่าอยากกิน…ทุเรียน

 

เราอยากเปลี่ยนชื่อ "ทุเรียน" เป็น "ผลไม้เจ้าปัญหา" จัง ใครที่ไม่ชอบมัน ก็จะรังเกียจสุดๆ อย่างรายนี้เป็นต้น

เรารู้ว่า ติ๊ก ไม่ชอบทุเรียน (แต่เธอกินทุเรียนทอด โดยให้เหตุผลว่า มันไม่เหม็น) แต่เราไม่คิดว่า เธอจะรังเกียจมัน โดยเฉพาะ "กลิ่น" มากขนาดนี้

ทีแรกก็จะเอาทุเรียนที่ซื้อมา (แกะเอาแต่เนื้อแล้ว) ไว้หลังรถ แต่เอ๊ะบอกว่า ไว้ในรถดีกว่า จะได้ไม่เละ เราก็เชื่อฟังแต่โดยดี (หลังจากวางใจให้เอ๊ะเป็นผู้เลือกสละและทุเรียนให้)

พอออกรถ เอ..ทำไมติ๊กมันเงียบๆ หน้าหงิกๆ วะ  (ความจริงเธอก็หงิกตั้งแต่ตอนที่เราบอกว่าจะซื้อทุเรียนแล้วล่ะ แต่ไม่ได้เอะใจ นึกว่าอากาศร้อน) เธอมีอาการอย่างงี้ไปตลอดทาง จนเราหลงทางนั่นแหละ…ถึงจะพูดกับเรา

 

เนื่องจากการมาระยองคราวนี้ เป็นการขับรถมาเองครั้งแรกในชีวิต (อีกแล้ว) เลยค่อนข้างกังวลกับเส้นทางทั้งขาไปและขากลับ

แม้จะมีการถามไถ่เส้นทางมาอย่างดีแล้ว แต่ก็หลงทางจนได้ ตอนขากลับ เส้นกรุงเทพ-ชลบุรี กับแหลมฉบัง ซึ่งใช้เส้นทางเดียวกัน เราไม่เห็นป้ายบอกทางกรุงเทพ-ชลบุรี ซึ่งต้องยูเทิร์นกลับไปอีกเส้นทางนึง จึงทำให้เราขับตรงไปทางเส้นแหลมฉบัง

เอาล่ะเซ่ ขับมาเรื่อยๆ เฮ้ย ทำไมมาโผล่ ท่าเรือแหลมฉบัง ได้ฟะ ตอนขามา ไม่เห็นจะผ่านแถวนี้เลยนี่หว่า พอขับเรื่อยๆ จนจะไปพัทยา ก็แน่ใจแล้วว่า มาผิดเส้นทาง โชคดี ที่มีทางแยกเล็กๆ นึงบอกทางไว้ว่า ไปกรุงเทพ-ชลบุรี เฮ้อ ไม่งั้น คงได้ไปเที่ยวอัลคาซ่าทลายศีลแน่เลย

 

เรามารู้เรื่องที่ติ๊กงอนเรื่อง "ผลไม้เจ้าปัญหา" เอา ก็เมื่อมาถึงที่บ้านเราแล้วนั่นแหละ

เลยระบายความเซ็งจากการไม่รู้ ด้วยการฟาด ไอ้เจ้าปัญหา ไปซะหนึ่งพู ถึงมันจะเหม็น แต่ก็อร่อยดีนะ สิบอกไฮ่ ฮี่ๆ

 

กันยา ณ เดือนเก้า

24/05/48

 

“ความอยากหยุดคิด กับความทรมานจากการคิดเหลวแหลกนั่นแหละ

ตัวกระตุ้นสำคัญให้ยิ่งคิดมากเข้าไปใหญ่ หนูไม่ต้องไปทำอะไร

มันจะเกิดก็ให้มันเกิด พิจารณาดูให้รู้ว่านั่นแค่คลื่นสมองซึ่งผุดกระเพื่อมขึ้นเอง

ไม่ใช่เจตนาที่ส่งออกมาจากหัวใจของเราอย่างแท้จริง”

กรรมพยากรณ์-ดังตฤณ

Advertisements