เมื่อคืนนั่งเคลียร์เมล์ในอินบอกซ์ ไปเจอเอาเมล์ที่มีบทความนี้เข้า

เห็นว่าให้ข้อคิดดี  เลยเอามาปันกันอ่าน

 

************************************

 

เดินเท้าเปล่า

 

คนที่ไม่มีนั้นน่าเห็นใจ…
แต่คนที่ไม่พอนั้นน่าสงสาร…

 

หลายครั้งในชีวิตที่เราไขว่คว้า
อยากได้สิ่งนั้นสิ่งนี้

บางอย่างก็ได้…
บางอย่างก็ไม่ได้…

 

เป็นเรื่องธรรมดาที่ธรรมดาที่สุดในของชีวิต
เพราะหากเราได้ของทุกสิ่งอย่างที่ต้องการ
โลกของเราก็จะรกเรื้อไปด้วยสิ่งของ
ซึ่งจะมีค่าแค่นาทีที่ต้องการ.
แต่จะหมดค่าลงทุกวัน…

 

ห้องทุกห้องจะไม่มีที่ว่างให้เสียงเพลงได้บรรเลง
ไม่มีมุมสงบๆให้นั่งอ่านหนังสือ จิบกาแฟ
ความรู้สึกก็จะไม่มีที่ว่าง…ให้วางความอ่อนโยนของชีวิต

 

แม้อะไรหลายอย่างในโลกไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นของเรา
แต่ก็ยังมีอะไรอีกหลายๆอย่างในโลกที่ถูกสร้างมาเพื่อเป็นของเรา

 

ของบางอย่างเราไม่ได้…
ก็มีคนอื่นได้…

แต่ของบางอย่างที่เราเป็นเจ้าของ…
คนอื่นก็ไม่ได้

 

ของทุกสิ่งจึงถูกกำหนดมาให้มีระยะการได้และการเสียที่ดี…ที่เพียงพอสำหรับคนทุกคน
และนั่นเป็นสิ่งสร้างสมดุลให้กับโลกใบนี้

 

เมื่ออยากได้อะไรสักอย่าง…
ไม่จำเป็นต้องตัดสินใจในทันที
รีรอบ้าง…
รีรอให้ชีวิตได้ถามหัวใจ
ให้หัวใจได้ถามความคิด
และให้ความคิดถามถึงผลกระทบ

 

สิ่งที่ต้องตา…อาจไม่ต้องใจ
สิ่งที่ต้องใจ…อาจจะไม่นาน

 

ขณะที่เราร่ำร้องจะซื้อรองเท้าคู่ใหม่
บางคน…กลับไม่มีแม้แต่เท้า

 

ขณะที่เราอยากทานอาหารดีๆ
บางคน…กลับไม่มีแม้แต่ข้าวเปล่า

 

การมองขึ้นสู่ที่สูงทำให้เกิดความทะเยอทะยานก็จริง
จริงอยู่ที่บางครั้งเราเปรียบเทียบตัวเองกับคนที่สูงกว่า…ดีกว่า…มีมากกว่า..
ทำให้เรามีความมานะมุ่งมั่น

 

แต่อีกบางขณะ การเปรียบตัวเองกับคนที่ด้อยกว่า
ก็จะทำให้เรารู้จักพอและพร้อมที่จะอยู่กับสิ่งที่เราคิดว่ามีแล้ว…พอแล้ว…

 

รองเท้าที่ดูสวยอาจจะใส่ไม่สบาย…
อาจจะกัดเท้า…
หรืออาจจะทำให้เท้าพลิก…

และไม่ได้ประกันว่าชีวิตจะไม่ผิดพลาด…

 

สมองจะคอยบอกทาง…
และเท้าต่างหากที่พาเราเดิน…

 

กันยา ณ เดือนเก้า

31/05/05

Advertisements