1404xx
 
รู้เปล่า ตอนขากลับนั่งรอรถที่ป้าย เจอคนบ้าด้วยหล่ะ
ตอนแรกก็ไม่รู้หรอกว่าบ้า นึกว่าด่ากับแม่ค้าแถวนั้น
แต่มองไปมองมาก็ไม่เห็นคู่อริซักคน
แล้วคนบ้านั่นก็นั่งบ่นๆ ด่าๆ แล้วก็ท้าให้มาตบกัน
มีตอนนึงตลกดี คนแถวนั้นแอบหัวเราะกันใหญ่เลยหล่ะ
คือว่า มีผู้ชายคนนึงจูงลูกมานั่งข้างๆ คนบ้านั่นแหละ
เด็กอายุ 2 ขวบมั้ง ยายคนบ้าก็มองเด็ก แล้วก็ด่า
ท้าเด็กมาตบกัน "มาซิ" จะตบให้เลือดกลบปากเลย" ฯลฯ
ด่าไปเรื่อยๆ เด็กมันก็งง ไม่รู้เรื่อง ก็ได้แต่มอง
พ่อก็เลยรีบจูงไปนั่งที่อื่น โอ้โฮ ฉันกลั้นหัวเราะแทบแย่
ไม่กล้าหัวเราะดังๆ กลัวถูกคนบ้าโดดตบ
คนบ้าเห็นผู้หญิงคนนึงยิ้ม ก็โมโห มองหน้าหาเรื่อง
แล้วก็พูดว่า "ยิ้มทำไมเจ๊" คิดไปคิดมาก็น่าสงสารเนอะ
ทำไมตำรวจปล่อยให้เพ่นพ่านก็ไม่รู้
 
อ่านสกุลไทยฉบับอาทิตย์นี้
ลงเกี่ยวกับคอนเสิร์ต "เกาะในฝัน"
หรือ "Journey To The Dream Island"
(กลัวไม่รู้ชื่อไทย เลยเขียนภาษาปะกิตกำกับไว้ด้วย)
มีเนื้อเพลง "เกาะนี้มีความฝัน" เลยลอกมาให้อ่าน
 
 
 
"
ที่เกาะนี้มีความฝัน
หลากสีสันล้วนชวนดู
อาจเป็นสิ่งที่ใครใครไม่เคยรู้
หรืออาจอยู่ในใจใครหลายคน
ฝันของเธอ ฝันของฉัน ฝันของเขา
ฝันแสนเศร้า ฝันสุขสันต์ ฝันสดใส
ฝันคือหวัง หวังคือฝัน เปลี่ยนผันไป
เถอะฝันไว้ ตราบชีพนี้ ยังมีหวัง
"
 

 

 
 
***********************
 
ข้อความข้างต้น เป็นบางส่วนจากไดอารี่หลายสิบหน้าของเพื่อนคนหนึ่ง สมัยเรียนปริญญาตรีด้วยกัน ที่เขียนไว้ช่วงปิดเทอม ประมาณว่า เรามีอะไรแลกเปลี่ยนกันอ่านเยอะ เลยได้ความคิดว่า น่าจะเขียนเป็นไดอารี่แลกกันอ่านซะเลย
 
ความหวัง ความฝัน ความสุข ความทุกข์ ความเศร้า ล้วนถูกถ่ายทอดลงในสมุดสันห่วงเล่มใหญ่สีน้ำตาล หน้าปกรูปรถโบราณเล่มนี้ ภาพแห่งมิตรภาพ และกลิ่นอายสมัยเรียน ล่องลอยออกมาทุกครั้งที่เปิดอ่าน
 
สมุดเล่มนี้อยู่กับเราตลอดเวลา แต่เจ้าของสมุด ไม่รู้ไปอยู่ไหนแล้ว เราขาดการติดต่อกัน หลังจากเธอออกจากมหาวิทยาลัยกลางคันอย่างกระทันหัน
 
 
ถ้าบังเอิญเธออ่านมาเจอข้อความนี้ อยากให้รู้ว่า เพื่อนคนนี้ยัง "คิดถึง" อยู่เสมอ….
 
 
กันยา ณ เดือนเก้า
05/07/05