มันมาอีกแล้ว…อารมณ์เบื่อ
 
 
****************************
 
 

เพราะคนไม่ใช่หิน ไม่ใช่เหล็กกล้า หรืออะไรที่ว่าด้านและหนาทนทุกสภาวะ (เหอะๆ ไม่ใช่หน้าเราแน่นอน) พอถูกรุมเร้าจากสิ่งรอบข้างมากๆ มันก็เกิดอารมณ์ได้นิ ขนาด หิน โดนน้ำทุกวัน มันยัง กร่อน เหล็ก โดนน้ำก็เป็นสนิม ผุ ได้ แล้วเอาอะไรกับใจเรา มันก็เป็นเพียงแต่เนื้อแค่ก้อนหนึ่ง มันจึงมีเวลาจะอ่อนแอ…เอ๊า พี่หนุ่ยขอมือขวาหน่อยเร้ว โย่วๆ
 
ตอนนี้มีอารมณ์ "หน่าย" กับสิ่งรอบตัว ไหนจะเด็ก ผู้ใหญ่ (ที่ไม่รู้จักโต) และคนชรา เดี๋ยวเด็กอยู่ไม่สุข ต้องคอยตามจับ กำกับทุกฝีก้าว เดี๋ยวผู้ใหญ่เอะอะโวยวาย โดยมีคนชราบ่นเป็นแบคอัพ วัยรุ่นตอนปลาย  อย่างเรา เหมือนกำลังเล่นกิจกรรมเข้าจังหวะยังไงอย่างงั้น แต่เป็นจังหวะชีวิตที่ไม่ค่อยน่าแดนส์เท่าไหร่เล้ย เฮ้อ…ทำไมมันวุ่นวายจังหนอ เบื่อหนอ เบื่อหนอ เบื่อหนอ อยากนั่งฮอบินไปให้สูงสุดขอบโลก แล้ววนเล่นขอบฟ้าสักสี่ล้านรอบ หรือจะเหาะไปกับอพอลโลโคจรรอบดาวอังคารก็ไม่เลว
 
 
ได้แต่ฝันฮ่า ในโลกแห่งความจริงไม่รู้จะทำยังไงดี นอกจาก "ทำใจ" และ "จำทน" จนกว่าทุกสิ่งจะเป็นไปตามวงจรของมัน เพราะไม่มีอะไรอยู่ยงคงกระพัน และเที่ยงแท้แน่นอน ดั่งคำพุทธพจน์ที่ว่า "เกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วดับไป"
 
 
 
 
ก็ได้แต่เฝ้ารอให้มัน ดับไป เร็วๆ ซะที…เบื่อจะแย่อยู่แล้ว

 
 
 
กันยา ณ เดือนเก้า
18/07/05