เมื่อค่ำวานได้คุยกับเพื่อนเก่า ที่ไม่ได้เจอหน้าคาดตากันมานานเกือบๆ สิบปีได้มั๊ง
 
 
**************************
 
 
สืบเนื่องมาจากเมื่อวันอาทิตย์ เราโทรไป Happy Birthday เพื่อนคนนี้ เพื่อนที่เรียนมัธยมปลายร่วมกันมา ตอนที่โทรไป ต่างคนก็ต่างกำลังกินข้าว เลยคุยกันได้แค่ดับกระหาย แต่ยังไม่ชื่นจิตถึงใจ
 
เมื่อวานเธอเลยโทรมาหา คราวนี้คุยกันถึงรสชื่นใจเลย…
 
ต่างคนต่างผลัดกันเล่า แทบจะไม่มีการเว้นระยะหายใจ แถมแย่งกันคุยอีกต่างหาก ก็อ่ะนะ ตามประสาคนไม่ได้คุยกันมานาน แปลกดีที่ช่วงเวลาที่เราไม่ได้ติดต่อกันนั้น แม้เราจะนับถือศาสนาต่างกัน แต่ต่างมีอะไร เจออะไร ที่คล้ายๆ กัน เลยเข้าใจประสบการณ์ของกันและกันดี
 
  • เธอขออยู่เป็นโสด ไม่คิดจะแต่งงานเหมือนเรา (ประเภทเดียวกันคือ เห็นคนมีครอบครัว แล้วหน่าย…มีแต่ปัญหาให้เซ็งหัวใจ)
  • เธอต้องคอยดูแลครอบครัว รวมทั้งหลานๆ เหมือนเรา (อันนี้เป็นกรรมหลักของคนโสด)
  • เธอถูกตัดรังไข่ขวาเพราะซีสช็อคโกแลต และที่รังไข่ซ้ายก็ยังมีซีสอยู่เหมือนเรา (อันนี้เป็นกรรมรอง)
 
ได้พูดคุยกันแล้ว อารมณ์สุดแสนจะเบื่อจากเมื่อวานนี้ ก็เบาบางขึ้น เพราะไม่ใช่มีเราเพียงคนเดียว ที่ตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนั้น และยังมีอีกหลายคนที่อยู่ในสถานการณ์ที่แย่ยิ่งกว่า…
 
ยิ่งพอได้อ่านหนังสือ "วิถีแห่งความรู้แจ้ง" โดย พระอาจารย์ปราโมทย์ ปาโมชโช เมื่อคืนด้วยแล้ว จากเบาบาง ก็ว่างหวิวเลย ท่านว่า ให้เจริญสติอยู่กับ "ปัจจุบัน"
 
 
"…คำว่า "ปัจจุบัน" นั้น
ไม่ได้หมายถึง วันนี้ ชั่วโมงนี้ นาทีนี้ หรือแม้กระทั่งวินาทีนี้
แต่ หมายถึง การระลึกรู้ถึงสภาวธรรมที่กำลังปรากฏต่อหน้าต่อตาเราในขณะจิตนี้
ซึ่งเป็นเวลาที่สั้นที่สุดจนทำอะไรมากเกินกว่า "รู้" ไม่ได้"
 
 
 
 
อดีตผ่านไปแล้ว อนาคตยังไม่เกิด จงอยู่กับ " ปัจจุบัน" เถิด แล้ว "สติ" จะบังเกิดตลอดเวลา
 
 
กันยา ณ เดือนเก้า
19/07/05
Advertisements