การรักษาศีล 5 ให้ pure 100% นี่ มันยากจังหนอ

***********************

 

ทุกคืนก่อนนอน เราจะอาราธนาศีล 5 ก่อนสวดมนต์เสมอ ทุกเช้าพอตื่นมาอย่างมีสติ ก็จะพยายามรักษาศีล ไม่ให้บกพร่องในวันนั้น

 

 

สำหรับเราแล้ว ศีลข้อ 4 นี่ ดูจะรักษายากที่สุด เพราะต้องใช้ปากในการสื่อสารทุกวัน บางครั้งเผลอ บางทีลืม บางเวลา ถูกสถานการณ์พาไป ให้ต้องทำผิด ทั้งโดยไม่ตั้งใจ และจงใจ

 

อย่างเมื่อวาน ผิดศีลแบบจงใจและรู้ตัวดี เพราะสถานการณ์มันบังคับ…ฮือๆๆ

 

เรื่องโดยย่อ มีอยู่ว่า พี่จุ๋ม คนที่มาดูแลพ่อ ทนความรำคาญกับการจ่ายเงินเดือน (ที่ถูกหักเปอร์เซ็นต์แล้ว) ไม่ตรงเวลาของศูนย์ ที่แกทำงานอยู่ด้วยไม่ไหว เลยตัดสินใจลาออก แล้วรับเงินเดือนโดยตรงจากเราแทน เดือนสุดท้ายของการทำงานเนี่ย ทางศูนย์จะจ่ายเงินให้จากค่ามัดจำที่นายจ้างวางไว้ 15 วันหลังจากยื่นใบลาออก

 

15 วันผ่านไปจนจะปาเข้าไป 20 วัน ทางศูนย์ก็ยึกยักไม่จ่ายซะที พี่จุ๋มก็ตามแล้วตามเล่า จนทางศูนย์บอกว่าจะโอนเงินมาให้เมื่อวาน แล้วจู่ๆ ทางหัวหน้าศูนย์เกิด sense ดี สงสัยกับการลาออกนี้ขึ้นมา เลยโทรมาตามเช็คที่บ้าน โดยโกหกว่าโทรมาจากหอพักที่สระบุรี เราเป็นคนรับพอดี และไม่เอะใจว่าเป็นทางศูนย์ เลยส่งโทรศัพท์ให้พี่เค้า แกรับโทรศัพท์แบบงงๆ แล้วกรอกเสียงฮัลโหลไป พอได้ยินเสียงปลายทางเท่านั้นแหละ แกรีบยื่นโทรศัพท์คืนให้เราทันที บอกว่าเป็นโทรศัพท์จากทางศูนย์ (หากทางศูนย์จับได้ว่า ลูกจ้างลาออกแล้ว ยังทำงานให้ผู้ว่าจ้างต่อ โดยทางศูนย์ไม่ยินยอม จะถูกริบเงินงวดสุดท้าย)

 

อ้าว ซวยแล้วตรู ทำไงล่ะ เรารับโทรศัพท์มาคุยต่อ

 

ทางนั้นถามว่า "คุณจุ๋มไปไหน"

 
เรา (เริ่มมุสา) บอกว่า "ไม่อยู่"

 
"แล้วเมื่อกี้ใครรับ" ทางนั้นถามอีก

 
เรา (มุสาต่อ) ว่า "เป็นคนดูแลบ้านอีกคน"


"คุณอย่ามาโกหกผมเลย (ใครฟะโกหกก่อน) เค้ายังทำงานให้คุณอยู่ใช่ไหม…" ฯลฯ

 

 

ตอนเริ่มโกหก ก็รู้ตัวแล้วว่า ผิดศีลอย่างจัง รู้สึกไม่ดีเลย ไม่มีอารมณ์อยากคุยด้วย เลยได้แต่ฟังซะส่วนใหญ่ จะคุยก็เท่าที่จำเป็น

 

พอทางนั้นพูดแบบใส่อารมณ์ว่า   "คุณไปอ่านสัญญาว่าจ้างเอาเองแล้วกัน"

 

เราควบคุมอารมณ์ และตัดบทสนทนาอันน่าละอายใจนี้ ด้วยคำว่า "ขอบคุณค่ะ"

 

 

แย่ทั้งวันเลย วันนั้น อย่างงี้หรือเปล่านะ ที่เค้าเรียกว่า "หิริ-โอตปะ"

มีหลายครั้งสงสัยว่า สิ่งที่เราคิด ทำ พูดไป ผิดศีลไหมหนอ ก็ไม่รู้  แต่อาศัยเอา "ความสำนึก" เป็นตัวบ่งชี้ หากคิด ทำ พูดไปแล้ว รู้สึกผิด ไม่สบายใจ นั่นแหละขาดแล้ว ศีล

กันยา ณ เดือนเก้า
21/09/05