เริ่มคิดว่าน่าจะได้มีเวลาพักผ่อนประสาทบ้าง
หลังจากซันๆ ปิดเทอมไปอยู่กะพ่อที่สระบุรี เป็นเวลา  1 อาทิตย์ เมื่อวานนี้
 
**********************
 
แต่ก็เป็นเพียงแค่ความคิด เพราะเจ้าตัวน้อง (อุ่นอุ๊น) ยังอยู่ ปกติเวลาที่พี่ชายอยู่ ก็ไม่เห็นจะออกฤทธิ์ออกเดชอะไรมากมาย อีนี่ พอพี่ไป เกิดเป็นโรคคลุ้มคลั่ง อะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ งี่เง่าตั้งแต่เมื่อคืน สงสัยอยากทำหน้าที่แทนพี่ชายตัวดี
 
เมื่อคืนก็ร้องไห้ แหกปากดังลั่น จนถึงปากซอย จะหาอี้มิ (น้องสาวเรา) ท่าเดียว จนมิต้องขึ้นมานอนเป็นเพื่อนจนหลับ โน่นเลยฮ้า เกือบเที่ยงคืน
 
เช้านี้ตื่นขึ้นมา เวรกรรม ร้องไห้ไม่ยอมกินนมอีก เซ็งหัวใจจริงตรู เราปล่อยเลย ไม่สนใจ คนจะทำงานเฟ้ย จนพี่จุ๋ม ต้องพาไปสงบสติอารมณ์ พอสติเข้าที่เข้าทางได้พอสมควร พี่เค้าเลยเอามาปล่อยคืนที่ห้อง ถึงยอมกินนม น่าเบื่อจริงๆ ชีวิตฉานนนนนนน
ดูสิ บ่ายนี้ก่อนจะนอน พรุ่งนี้ วันต่อไป และอีก 6 วันจากนี้ จะงี่เง่าอีกมะ…แล้วประสาทฉันจะมีโอกาสได้พักบ้างไหมเนี่ย ?
 
 
นอกจากเหตุผลที่ต้องการมีลูกไว้เพื่อสืบสกุล และเพื่อดูแลยามแก่เฒ่าแล้ว ใครที่คิดหรือกำลังคิดจะมีลูก เรา (ขนาดไม่ได้มีลูกเป็นสมบัติส่วนตัว + จากประสบการณ์ในการมีหลาน 10 คน และผ่านมือผ่านตีนมา 9 คน) อยากให้คิดใหม่หรือคิดดีๆ สักสิบตลบพอ (มากไปเดี๋ยวประสาทเสีย) เพราะไม่อยากให้ "ห่วง" ทั้งในความหมายที่เป็นคำนามและคำกริยา เกิดขึ้นกับคุณ คิดๆ ดูให้ดี ลองคิดๆ ดูให้ดี…
 
กันยา ณ เดือนเก้า
26/09/05