เมื่อวานได้รับเมล์นี้จากเพื่อน อ่านแล้วสะเทือนใจ ทำให้ทราบที่มาของเพลงน่าเศร้านี้ของพงษ์เทพ กระโดนชำนาญ
 
**************************
มีคนเล่าให้ฟังว่า…
สมัยก่อน…คุณพงษ์เทพ   กระโดนชำนาญ
ศิลปินเพลงเพื่อชีวิต…
แกอยู่ในป่า…กับเพื่อน  5 – 6 คน…
ทุกวันก็จะเปลี่ยนเวรกัน…ล่าสัตว์ป่า…มาทำอาหาร…
วันหนึ่ง…เป็นเวรของคุณพงษ์เทพ…
แกก็คว้าปืนยาว…สะพายบ่า…เดินเข้าป่าไป…
อาหารโปรดของคุณพงษ์เทพ…คือแกงเนื้อลิง…
พอเดินเข้าป่าไปได้สักพัก…
เห็นลิงตัวหนึ่ง…นั่งอยู่บนต้นไม้…หันหลังให้…
แกก็รีบยกปืนประทับบ่า…
ยิงเปรี้ยง…ไปที่ตัวลิง…
 
เหตุการณ์แปลกประหลาดได้เกิดขึ้น…
ปกติ…ลิงพอถูกยิง…จะหล่นตุ๊บ…จากต้นไม้ทันที…
แต่ลิงตัวนี้…นั่งจับกิ่งไม้เฉย…ไม่หล่นลงมา…
จะว่ายิงไม่ถูก…ก็ไม่น่าเป็นไปได้…
เพราะคุณพงษ์เทพ…แกยิงปืนแม่น…
ระยะแค่นี้เป้าใหญ่ขนาดนี้…ไม่พลาดแน่นอน…
 
ในขณะที่กำลังสงสัยอยู่นั้น…
ลิงตัวที่ถูกยิง…ร้องโหยหวน…เสียงดังมาก…
ฝูงลิงที่แยกย้ายกันออกหากินอยู่บริเวณใกล้ ๆ…
วิ่งแห่กันเข้ามาหาลิงตัวที่ถูกยิง…
แล้วร้องโหยหวน…เหมือนกันหมด…
 
แกตกใจ…ยืนตกตะลึง…ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น…
สักครู่…ลิงตัวที่ถูกยิง…
โยนวัตถุเล็ก ๆ…สีดำ ๆ..ชิ้นหนึ่ง…ให้กับลิงตัวที่อยู่ใกล้ที่สุด…
แล้วก็หล่นตุ๊บ…ลงมาจากต้นไม้…
 
คุณพงษ์เทพ…รีบวิ่งไปดู…
ลิงถูกยิงเข้าที่หลัง…ทะลุหน้าอก…เลือดแดงฉาน…เต็มตัว…
คุณพงษ์เทพเห็นแล้ว…ต้องเบือนหน้าหนี…
ลิงที่ตกลงมา…
เป็นลิงแม่ลูกอ่อน…
ขณะที่ถูกยิง…เธอกำลังให้นมลูก…
ลูกตัวน้อย…กำลังดูดนมอย่างมีความสุข…
 
 
 
ทันทีที่ถูกยิง…
ถ้าเป็นลิงตัวอื่น…จะหล่นตุ๊บ…ลงจากต้นไม้…
แต่แม่ลิงตัวนี้…ยังหล่นไม่ได้…ยังตายไม่ได้…
เพราะเธอยังมีภารกิจใหญ่หลวงที่ต้องทำ…
คือ…รักษาชีวิตลูกน้อย…ให้พ้นอันตราย…
 
เธอกัดฟัน…โหนกิ่งไม้ไว้…แม้จะเจ็บปวดแทบขาดใจ…
มองดูเลือดที่ไหลหยดเป็นทาง…ด้วยความตกใจ…
พยายามรวบรวมพละกำลังที่ยังพอมีเหลือทั้งหมด…
ตะโกนสุดเสียง…ร้องเรียก…ฝูงลิงเข้ามาใกล้ ๆ…
แล้วก็ฝากฝัง…ให้เลี้ยงลูกน้อยแทนเธอ…
 
หลังจากโยนลูกให้จ่าฝูงแล้ว…
มองดูลูก…ถูกพาไปจนลับสายตาแล้ว…
แน่ใจว่า…ลูกปลอดภัยแล้ว…
จึงหลับตา…แล้วหล่นลงมา…ตาย…
 
คุณพงษ์เทพ…ก้มมองหน้าลิง…แล้วร้องไห้…
เพราะที่เบ้าตาลิง…มีหยดน้ำตาใส ๆ…กำลังไหลริน…
คุณพงษ์เทพ…รีบเดินกลับที่พัก…
เอาปืนไปเผาทิ้ง…
ไม่ยอมออกล่าสัตว์อีกเลย…ตลอดชีวิต…
และภาพความรักที่ยิ่งใหญ่…ของแม่ลิง…ที่มีต่อลูกน้อย…
เป็นแรงบันดาลใจ…ให้พงษ์เทพ…แต่งเพลงขึ้นมาเพลงหนึ่ง…
ชื่อว่า"ลิงทะโมน"
เพื่อยกย่อง…เชิดชู…คุณค่าของความรัก…ที่แม่…มีต่อลูก…
 
 
 
 
พงษ์เทพ กระโดนชำนาญ
 
ลิงทะโมนเอย กระโจนตามต้นไม้
โผเข้าต้นหมากไฮ หมากไม้ ไล่ชิง
คนทะโมนเอย แอบซุ่มตามพุ่มไม้
ตาก็จ้องมองไป ปืนไฟก็ไล่ยิง
แม่ลิงเอยถูกยิงบนกิ่งไม้  กอดลูกน้อยกลอยใจ
เพื่อนไปเร็วจริง ร้องเรียกหาว่ามารับลูกลิง
แม่ถูกยิง พ่อลิงมารับไป ร้องเรียกหาว่ามารับลูกลิง
แม่ถูกยิงพ่อลิงมารับไป
ลิงทะโมนเอยกระโจนตามต้นไม้
ด้วยความกลัวปืนไฟ จะตามไล่ยิง
พ่อลิงเอย นั่งนิ่งบนกิ่งไม้ มองไป
ตามแนวไพร ไปไหนเล่าแม่ลิง
พี่น้องลิง นั่งนิ่งบนกิ่งไม้ มองลงห้วย
รินไหล ไปไหน เล่าแม่ลิง
ร้องเรียกหาว่ามารับลูกลิง แม่ถูกยิง
พ่อลิงมารับไป ร้องเรียกหา ว่ามารับลูกลิง
แม่ถูกยิง พ่อลิงมารับไป
ลิงทะโมนเอย กระโจน
ตามต้นไม้ โผเข้าต้นหมากไฮ
รีบไปเอาลูกลิง
คนทะโมนเอย แอบซุ่มตามพุ่มไม้
ตาก็จ้องมองไป ปีนไฟก็ไล่ยิง
พ่อลิงเอย ถูกยิงบนกิ่งไม้
กอดลูกน้อยกลอยใจ รีบไปเถอะลูกลิง
ร้องเรียกหาว่ามารับลูกลิง
พ่อก็ถูกยิง ลูกลิงเจ้ารีบไป
ร้องเรียกหาว่ามารับลูกลิง
พ่อก็ถูกยิง ลูกลิงเจ้ารีบไป
ลิงทะโมนเอยกระโจนตามต้นไม้
โผไปตามแนวไพร ไปไหนเล่าลูกลิง
 
 
เหตุการณ์บางอย่าง หากไม่เจอกับตัวเอง ก็คงไม่รู้สึกอะไร
และเหตุการณ์บางอย่างเดียวกันนี้เอง ที่สามารถเปลี่ยนชีวิตเราได้เช่นกัน
 
กันยา ณ เดือนเก้า
17/11/05