"น้ำจิ้ม" ในที่นี้ ไม่ใช่คำแสลงที่หมายถึง "น้ำลาย" แต่เป็น น้ำจิ้มเปาะเปี๊ยะ

แล้วมดมาเกี่ยวอะไรด้วย อ๊ะ อย่างงี้ต้องอ่านต่อ

********************************

เมื่อหลายวันก่อน ขณะนั่งกินข้าวกลางวันอยู่บนโต๊ะพับได้ แบบร้านก๋วยเตี๋ยวข้างทาง ที่มีลวดลายคลาสสิคอย่างลายดอกไม้สีสันไม่ธรรมดานั่นแหละ ก่อนจะกลืนข้าวลงคอ มันก็ต้องเคี้ยว เคี้ยวคำหนึ่งก็ต้องใช้เวลานิดนึง ไอ้ช่วงเวลานิดนึงนี่แหละ สายตาที่ส่งผ่านแว่นตาหนาๆ ก็พลันเหลือบไปเห็นมดดำตัวหนึ่ง กำลังเดินต้วมเตี้ยมๆ ออกแนวมดเมา ทีแรกก็ดูเหมือนเดินอย่างไร้จุดหมาย แต่สายตาอันยาวไกลของมนุษย์อย่างเรา ย่อมไม่สั้นเท่ามด ก็เห็นน้ำจิ้มเปาะเปี๊ยะหนึ่งหยดอยู่ข้างหน้ามัน ออ เป้าหมายคือ น้ำจิ้ม

 

ความหวานของน้ำจิ้มเปาะเปี๊ยะ คงเชิญชวนกวักเรียกให้มดเดินมาหา ถ้าเป็นมดที่มีสติทั่วไป คงเดินอย่างตั้งใจไปหาน้ำจิ้ม แล้วก็ตักตวงความหวานของมันอย่างรอบคอบ แต่มดดำตัวนี้ไปมึนมาจากไหนไม่อาจทราบได้ เห็นแต่แรกจากการเดินของมันก็ดูแปลกแล้ว ยิ่งมันเดินมาถึงจุดหมายแล้ว ยิ่งแปลกบิ๊กไซส์ แทนที่มันจะดูดดื่มความหวานอมเปรี้ยวของน้ำจิ้มแบบค่อยเป็นค่อยไป มันกลับเอาตัวถลำเข้าไป จนดูเหมือนน้ำจิ้มดูดดื่มมันแทน

 

"ความหวาน" กลับกลายเป็น "กับดัก" ไปซะแล้ว

 

สัตว์บางประเภทใช้ "กลิ่น" (ฟีโลโมน) ล่อเหยื่อ เมื่อเหยื่อได้ "กลิ่น" ก็จะหลงและตรงดิ่งตามกลิ่นเข้ามาหา พออยู่ในรัศมีที่พอเหมาะ เจ้าของกลิ่นก็จัดการกับเหยื่อมันทันที

ดูๆ ไปแล้ว ก็คิดพิจารณาสังเวชกับมนุษย์ (รวมทั้งตัวเราเอง) มนุษย์ที่กำลังถูกกับดัก "ความหวาน" หรือ "กลิ่น" ที่เรียกว่า "กิเลส" หลอกล่อให้จมอยู่กับ ความโลภ โกรธ หลง จนมองไม่เห็น "ปัญญา"

พระอาจารย์ปราโมทย์ ปาโมชโช เคยกล่าวไว้ว่า "คนเราทุกวันนี้ เหมือนคนตาบอดที่กำลังตกเหวลึก" แค่เหวลึกก็หนักหนาสาหัสในการปีนให้พ้นแล้ว ยังมาตาบอดอีก ยากนักที่จะพบและหลุดพ้นจากปากเหว

ด้วยสำนึกที่ว่า มด ก็คือ สิ่งมีชีวิต มีจิตใจ หากเราปล่อยให้มันตาย ในสภาพการณ์ที่เราช่วยเหลือมันได้ ก็คงถือเป็นบาป เราเลยจัดการเอาผ้าเช็ดโต๊ะปาดน้ำจิ้มอมมดขึ้นมา ผ้าเช็ดโต๊ะที่แห้งหมาดๆ คงช่วยซับน้ำจิ้มเปียกได้บ้างแหละหน่า ก็ได้ผลนิดหน่อย เห็นมันดิ้นทุรนทุรายแล้ว ท่าไม่ดี เอานิ้วเขี่ยมันออกมา แล้วก็ป้ายมันไว้บนเตาแกส เหตุการณ์ต่อไปหลังจากนั้นเป็นอย่างไร ไม่รู้ ไม่ได้ติดตาม เพราะดูจากสถานการณ์แล้ว ความรอดน่าจะเกิน 50% เราก็เลยไปทำอย่างอื่นต่อ ถึงยังไง "สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม"

"ความอยากย่อมชักลากนรชนไป ความอยากละได้ยากในโลก,

สัตว์เป็นอันมาก ถูกความอยากผูกมัดไว้ ดุจนางนกถูกบ่วงรัดไว้ฉะนั้น"

(พุทธสุภาษิต)

 

กันยา ณ เดือนเก้า
01/12/05