อะไรจะวันซ้อนวันกันแบบนั้น…
 
******************************
 
เรื่องมีอยู่ว่า ในที่สุดเราก็มีโอกาสได้ดูแผ่นดีวีดีเรื่อง The Day After Tomorrow (แปลไทย > วันมะรืน) กะเค้าซะทีใน วันพ่อ (แปลอังกฤษ > Father’s Day) โหะๆๆๆ บอกได้คำเดียวฮ่าว่า "ไม่รู้เรื่อง" ใช่ว่าแผ่นไรท์มาไม่ดี (เหมือนเรื่อง Tim Burton’s Corpse Bride 25 บาทจากเมืองจีน) ใช่ว่าพล็อตเรื่องไม่ได้ความ หรือใช่ว่านักแสดงแสดงไม่ได้อารมณ์ แต่สิ่งที่ทำให้เป็นอย่างนั้น คือ เรื่องของ "เวลา"
 
ก็ดั่นมาดูเอาตอนผู้คนในบ้านวุ่นวาย สถานการณ์ก่อนดูก็มีทีท่าสงบดีหรอกนะ แต่ไง๊ พอดูๆ ไปแล้วมีเรื่องได้เป็นระยะ(วะ) เซร็งจริง นั่นกำลังมันส์ ฝนตกใหญ่แล้ว (ในเรื่อง) มานั่งลงดูอีกที อ้าว…ไงกลายเป็นหิมะตกหนักไปแล้วล่ะ หันมาอีกที เออ…จบเรื่องซะแล้ว ท้องฟ้าปลอดโปร่ง พ่อ-แม่พระเอก พระเอก นางเอก กะเพื่อนๆ รอด ดูหนังดูละคร (แม้จะรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องเยอะ) แล้วย้อนมาดูตัว ได้ความว่า "วันนี้ คุณใช้ทรัพยกรโลกอย่างสำนึกแล้วหรือยัง? ไม่เช่นนั้น จะเป็นเช่นนี้"
ก็เป็นอันจบเรื่องของ "วันมะรืน" มาถึงเรื่องของ "วันพ่อ"
 
แหม…จะว่าไปแล้วเราเป็นผู้นำ(ในบ้าน)เชียวนะ สำหรับธรรมเนียมเล็กๆ ในวันพ่อและวันแม่ ก่อนๆ นี้ไม่มีและไม่ทำกันร๊อก ก็แบบว่าคนจีนอ่ะนะ ไม่ค่อยแสดงความรักกันอะไรมากมายจนออกนอกหน้า มีเรานี่แหละที่เริ่มเสนอหน้าหาซื้อพวงมาลัยมากราบพ่อแม่ในวันที่ถูกกำหนดให้เป็น "วันพ่อ" และ "วันแม่" ส่วน "วันของพ่อ" กับ "วันของแม่" หรือ วันเกิดท่าน ท่านจำไม่ได้ ลูก(เรา)เลยถือเอาสองวันนี้เป็นวันของท่านไปซะเลย
 
หลังจากลูกสาวห้าหน่อกินข้าวกันอิ่ม (พี่ชายหน่อเดียว ตามมาทีหลัง) พ่อเข้านั่งประจำที่ ก็ได้ฤกษ์เบิกมาลัยมากราบพ่อ เริ่มที่พี่สาวคนโต แรกๆ ก็ดีๆ อยู่หรอก พอพูดๆ ไปกลายเป็นบ่นพึมพำอะไรไม่รู้ ฟังไม่ออก หน้าก็งุดๆ อยู่บนตักพ่อ ที่แท้ต่อมน้ำตาแตก รายต่อมาพี่สาวคนที่สอง เจ้านี้ร่ายภาษาจีนมาเลย มีแถมด้วยว่า ขอบอกแทนลูกๆ คนอื่นด้วย (จับใจความคร่าวๆ ได้) ว่า ขอให้พ่ออภัยให้ลูกๆ ในสิ่งที่ลูกๆ ทำไว้ไม่ดีกับพ่อ ส่วนเราร่ายเป็นภาษาไทย (เพราะแปลเป็นภาษาจีนไม่เป็น) ก็ไม่รู้พ่อจะเข้าใจหรือเปล่า เราเน้นพ่ออีกครั้งว่า ขอให้พ่ออย่าถือโกรธ และอภัยให้ลูกด้วย ในทุกเรื่องที่ทำให้พ่อเสียใจ ไม่งั้น เดี๋ยวลูกตกนรก (กลัว) พูดเสร็จก็ก้มลงกราบเท้าสามที เพราะ "พ่อ" คือ "พระอรหันต์ของลูก" แล้วก็กอดท่านทีนึง มาตอนนี้นึกเสียดายที่ไม่ได้บอก "รัก" พ่อด้วย รายต่อมาก็เป็นน้องสาวสองคนที่เหลือ ตามด้วยหลานเวรหลานกรรม และรวมทั้งพี่จุ๋มด้วย
 
พ่อ แม้จะไม่แสดงออกทางกายอะไรมากมาย (ส่วนหนึ่งคงจะเนื่องด้วยความจำกัดในการเคลื่อนไหวของสรีระ) และแม้จะมีสีหน้าออกเรียบเฉย แทบไม่พูดจาอะไรเลย แต่ความปลาบปลื้มที่ซึมออกมาเป็นน้ำตานั้น กลับปิดไม่มิด…
 
กันยา ณ เดือนเก้า
07/12/05