น้องหูดเม็ดน้อยกลางนิ้วนางขวาของเรานี้ ผุดขึ้นมานานแรมปีแล้วล่ะ
แล้วก็ถูกปล่อยไว้อย่างนั้น โดยไม่ได้รับความสนใจจากเราอะไรมากมาย แค่ถูกสงสัยว่ามันเกิดขึ้นได้ไง
บางทีเซ็งๆ เราก็เอานิ้วเขี่ยๆ แหย่ๆ บีบๆ มันเล่น สร้างความเพลิดเพลินไปอีกแบบ (โรคจิตชนิดหนึ่ง)
 
 
******************************
 
 
น้องหูดตัวประกอบเพิ่งมีบทบาทโดดเด่น ก็เมื่อสองอาทิตย์ที่ผ่านมานี้เอง เราพาตัวเอกของการรักษา คือ มือขวาอันเปื่อยยุ่ย เพราะอาการแพ้สารพัดน้ำยา (ยกเว้นขนมจีนน้ำยา) ที่ต้องสัมผัสไม่เว้นวัน ไปหาหมอผู้กำกับโรคผิวหนังที่โรงพยาบาลกรุงธน 1 หมอให้ยามาทา แล้วก็นัดมาดูอาการอาทิตย์ถัดไป อาทิตย์ถัดมา ระหว่างหมอดูลายมือเพื่อประเมินชะตาชีวิต เอ๊ย ประเมินผล เรานึกขึ้นได้ เลยถามหมอเกี่ยวกับตัวประกอบของเรา หมอบอกว่า มันคือหูดที่เกิดจากเชื้อไวรัสชนิดหนึ่ง (ไปหาในเน็ตแล้วพบว่า มันคือ Human Papilloma Virus : HPV)
 
วิธีการรักษาของหมอคือ ให้ ยาทาเช้า-เย็นที่มีส่วนผสมของกรดซาลิไซลิค ก่อนทาให้ใช้กรรไกรตัดเล็บตัดผิวหนังบนหูดที่เป็นขุ่ยออกก่อน ทำเช่นนี้ไปเรื่อยๆ จนกว่ามันจะลอกออกหมด ฟังแล้วน่ากลัว เราเลยแค่ทาๆ ไปเรื่อยๆ แม้มันเปื่อยก็ไม่ตัด พอไปหาหมออีกครั้ง หมอทำหน้ามุ่ย บอกว่าไม่เห็นมันดีขึ้นเลย (เราไม่กล้าบอกความจริง)
 
"เอาเทปใสปิดหูดหลังทายานะ เพื่ออบแผล ความร้อนจะทำให้ผิวหนังเปื่อย ไม่งั้นต้องผ่าออก" หมอแนะนำอีกวิธี เออ…เข้าท่าแฮะ แต่ดันลืมถามหมอว่า เทปใสของหมอเนี่ย สก๊อตเทปหรือพลาสเตอร์ กลับมาบ้านวันนั้น เอาจริงกะมันละ ขอลองวิธีแรกดูก่อนแล้วกัน ถึงจะหวาดเสียวอยู่บ้าง แต่ลงมือมาได้เกือบอาทิตย์แล้วล่ะ แม้บางครั้งจะตัดพลาดโดนเนื้อ ทำเอาเลือดออกบ้าง แต่ก็ได้ผล เม็ดหูดบางลง เอาไปอวดหมอในวันนัดอังคารหน้าได้อย่างไม่หดหู่…
 
ถ้าทำตามหมอสั่งแต่แรก ป่านนี้น้องหูดเราก็คงกลายเป็นแค่ฉากหลังไปแล้ว
 
 
กันยา ณ เดือนเก้า
18/01/06