กับเพื่อนที่ห่างหายกันไปนานถึง 16 ปี มาพบกันอีกที เอ จะทำหน้ายังไงดี ?
 
*********************************
 
 
พอพบกันเข้าจริง เอ้อ หน้าเรา ก็ยังเป็นหน้าเราเหมือนเดิม ไม่ต้องมานั่งปั้นหน้าใหม่แฮะ คงเพราะความผูกพันกันเมื่อ 4 ปีแรกของ 20 ปีที่แล้ว ที่ทำให้เรา ก็ยังเป็นแบบฉบับที่เราเป็น
นับเป็นครั้งแรกที่ฝ่ายกิจกรรมนักศึกษาของ มธ. จัดงานรำลึก 20 ปี มธ.รังสิต หรือในชื่อภาษาอังกฤษซะยาวเฟื้อย เก๋เท่ว่า "20th Year Anniversay TU’29 Thammasat Rangsit #1" เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา
 
 
 
 
โอ้โห 20 ปีแล้วรึนี่ นับจากวันแรกที่ย่างก้าวเข้าสู่รั้วเหลืองแดง และเป็นรุ่นแรกในอ้อมกอด ที่แม้จะแห้งแล้งแต่อบอุ่นของแม่โดมรังสิต นานนะนั่น
นศ.มธ.ในปีนั้น นับเป็นรุ่นเฮฟวี่อึด เพราะเป็นรุ่นบุกเบิก (ขนาดแหวนรุ่น ยังถูกเรียกว่า รุ่นเข็มขัดแชมป์โลก เลยอะ)  อะไรๆ ก็ยังไม่ลงตัว ต้นไม้ก็ยังไม่โต ตึกก็ยังไม่เสร็จ สาธารณูปโภคก็ไม่ทั่วถึง น้ำไหลบ้างไม่ไหลบ้าง และหากใครพลาดตกรถเมล์ รถไฟ ก็นอนรอ หรือค้างหอเพื่อนได้เลย ฯลฯ
 
 
 
พอย้ายมาอยู่ท่าพระจันทร์ในปีถัดมา ความคล้ำช่วยแยกแยะระหว่างพวกที่อยู่รังสิตและที่นี่
ก็ตะลึงพอสมควร กับความสวย ความหล่อ และสัณฐานของเพื่อนบางคนที่เปลี่ยนไป บางคนก็สวยผิดหูผิดตาอย่างก๊ะนางงาม หล่ออย่างกะนายแบบ มาแคทวอล์กที่ลานปรีดี บางคนก็สมบูรณ์เหลือล้น (จนออกพุง) ขณะที่บางคนก็เหมือนมาจากเอธิโอเปีย (อาทิ เรา เป็นต้น) แต่อย่างหลังนี่ หาได้น้อยมาก
แต่ที่อึ้งกิมกี่ที่สุด ก็คงจะเป็นเพื่อนที่ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า ชอบแอบ ตอนสมัยเรียน จนมาเปิดเผยโจ่งแจ้ง ก็งานนี้นี่แหละ…สุด "ยอด"
ความเปลี่ยนแปลงที่ฮิตกันมากที่สุด คือ การมีครอบครัว และการเปลี่ยนแฟน (อันนี้ไม่รวมการกั๊กกิ๊ก ซึ่งคาดว่า คงจะมีอยู่หลายราย) เหอะๆ
 
ดูไปดูมา ดูเหมือนมีแต่เรา ที่ค่อนข้างจะคงที่ ทั้งรูปลักษณ์และรูปแบบการดำเนินชีวิต จะเว้นก็แต่ อายุ เท่านั้นแหละ ที่รั้งให้มันไม่เปลี่ยนไม่ได้
 
 
 
 
มธ.รังสิตในความทรงจำของแต่ละคน ต่างก็ต่างกันไป แต่สำหรับเราแล้ว มิตรภาพที่นั่น ไม่เคยเปลี่ยนแปลง
 
 
กันยา ณ เดือนเก้า
31/10/06