สำหรับเรา รู้สึกเช่นนั้นเสมอ และยิ่งตอกย้ำ เมื่อได้กลับไปเยือนโรงเรียนเก่าอีกครั้ง
ในงานรวมรุ่นเมื่อวันเสาร์ (20 พ.ย.) ที่ผ่านมา

**************************************************

นับเป็นเวลา 25 ปีแล้ว ที่ไม่ได้เจอเพื่อน(หลายคน)หลังจากจบมัธยมปลาย ซึ่งเป็นช่วงชีวิตการเรียนที่เรารู้สึกผูกพันมากที่สุด คงเพราะ…

  • เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อชีวิตที่ต้องเลือกทางเดินเพื่ออนาคตของตัวเอง (แต่ดูเหมือนไม่เป็นไปอย่างที่มันควรจะเป็น 555)
  • ต้องเรียนร่วมกับเพื่อนห้องเดิมตลอด 3 ปี (แล้วจะไม่ให้ผูกพัน รักกัน เบื่อหน้ากัน(บ้าง)ได้ไง)
  • ต้องพบเจอกับครูอาจารย์หลายท่านที่เฮี้ยวกับนร.เป็นพิเศษ (ขนาดเด็กเรียบร้อยความประพฤติดีเด่นอย่างเรา (ขอคุย) ยังโดนอบรมมาแล้วเลย 555)
  • ได้ทำกิจกรรมมากมาย ทั้งในห้องเรียน (เป็นผู้คุมการทำความสะอาดห้อง เป็นมือวางอันดับหนึ่งของอาจารย์แบกไมค์ ลำโพง สื่อการสอนต่างๆ รวมทั้งการบ้านและงานที่ตรวจแล้วของเพื่อนๆ ฯลฯ) ในโรงเรียน (จัดบอร์ด < อันนี้ทำประจำ ฯลฯ) และเพื่อโรงเรียน (ถูกส่งไปร่วมรายการประกวดกับเพื่อนคู่ซี้ จนได้ฉายาว่า อ้วนผอม ประจำ ไม่ค่อยได้อะไรกลับมา แต่ก็ชอบ เพราะได้ออกนอกสถานที่ อิอิ)
  • ได้ประสบกับสิ่งประทับใจ ตื่นเต้น ตื้นตัน และอีกสารพัดความรู้สึก ที่ไม่เคยเกิดขึ้นตอนประถมหรืออุดมศึกษา

โดยรวมทั้งหมดแห่งความผูกพันนี้ มี “เพื่อน” เป็นผู้สนับสนุนหลักอย่างเป็นทางการ

ต้องขอขอบคุณ Social Network อันทรงพลังที่มีชื่อว่า Facebook ที่ทำให้เราได้พบเจอกับเพื่อนๆ เกิดการโยงใยสานต่อกันไปมา จนรวมพลพรรคได้เกือบ 70 ชีวิตในวันนั้น

แม้อากาศไม่เป็นใจในตอนหัวค่ำ แม้พวกเราจะไม่ได้นั่งโต๊ะติดกัน แต่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคแต่อย่างใด เพราะแค่เห็นหน้ากันเพียงเดินผ่าน ก็รู้ได้เลยว่า นี่แหละ “เพื่อน” ฉัน

http://www.tu29.com/friend.mp3%20

Special Thanks:

เพื่อนตุ้ย (ห้อง 5) และ โอตี่ (ห้อง 10) ที่ช่วยกระจายข่าวและชวนเพื่อนๆ มากันจนล้นหลาม (คิดว่าน่าจะมากกว่ารุ่นไหนๆ)
อ.ป้อม (วรรณวิศา หนูเจริญ-ห้อง 10) ที่คอยอำนวยความสะดวกให้กับพวกเราตลอดรายการ
เพื่อนทุกคนที่มาร่วมงาน

กันยา ณ เดือนเก้า

26/11/53

?